De kracht van rituelen
Over vuur, herinneringen en bewust verder leven
En ineens is het weer eind december!!
Jongens toch…
Hoe snel is dit weeral gegaan?
Ze zeggen dat hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan.
Ik kan het precies alleen maar beamen.
Want waar ís al die tijd naartoe?
Misschien is het daarom dat ik steeds meer geloof in de kracht van rituelen.
Niet om die tikkende tijd tegen te houden,
maar om haar op z’n minst even vast te kunnen pakken.
Te voelen.
Te markeren.
Intenser te beleven.
En nee, het hoeft niets groots of ingewikkeld te zijn.
Bijlange niet.
Zo hadden wij in ons gezin jarenlang de positieve herinneringenpot.
Het hele jaar door schreven we op kleine briefjes onze mooiste momenten.
Soms grotere gebeurtenissen,
maar meestal de kleine dingen.
Een onverwacht uitstapje,
een mooie horizon,
fijne wandelingen,
een zalig bakje koffie bij een toevallig perfect warm zonnetje…
Momenten die je eigenlijk heel snel vergeet,
maar die er wél waren.
En dan, elk jaar opnieuw, ging aan de kersttafel de pot open.
Een magisch moment.
Om beurten lazen we al die bijgehouden herinneringen voor.
Briefjes die ritselden.
Zinnen die opnieuw tot leven kwamen.
Herinneringen die we compleet vergeten waren,
ook al waren ze nog geen jaar oud.
Vaak vloeiden er spontaan tranen.
Niet alleen van ontroering of weemoed,
maar vooral van een warm en dankbaar hart.
Omdat die briefjes bewezen
dat er ondanks de chaos en de shit die het leven óók met zich meebrengt,
zoveel moois had gezeten.
Stille bewijzen dus,
dat niet alles donker was.
Dat die kleine gelukjes als lijm tussen het grote geheel
zorgen voor draagkracht en veerkracht.
Dat er altijd óók goeie dingen zijn.
Zoals het leven zelf evolueerde ook ons gezin de voorbije jaren.
Kinderen vlogen uit en begonnen aan hun eigen nestjes te bouwen.
En wat ooit vanzelf ging (die briefjes in die pot),
werd plots moeilijker om vast te houden.
De gezamenlijke gezinsherinneringen deinden uit
en er kwam een nieuwe laag bij.
Onze gezinsvorm was veranderd,
En dus mocht ook ons ritueel veranderen.
Vorig jaar experimenteerden we met foto’s,
maar ook dat voelde niet helemaal juist.
Tot moeder en vader kip dit jaar voor zichzelf helder kregen
hoe ze met een vast ritueel
hun kuikens toch konden blijven ondersteunen
en aanmoedigen in dankbaar terugblikken.
Want dát vinden we belangrijk.
En zo trokken we naar buiten.
De feeëriek kerstverlichte tuin in.
Met z’n allen rond de knapperende vuurschaal,
die danste in warme goudgele vlammen.
Hoe gezellig kan het zijn?
De kou prikte op onze wangen,
in onze handen dampende mokken
met de lekkerste glühwein ooit.
(Waarvoor alle eer onbetwist gaat
naar onze uit Duitsland geëmigreerde schoondochter-to-be.)
Rond het vuur startte het eerste thema
van ons kersverse ritueel: loslaten.
Terugblikkend op het afgelopen jaar:
wat was klaar om losgelaten te worden?
Wat diende niet meer?
Wat kon achterblijven?
Op laurierblaadjes schreven we zorgvuldig, met stiftjes,
wat niet meer mee hoefde.
Wat zijn tijd had gehad
en ruimte mocht maken voor iets nieuws.
En eens dat klaar was,
gooide ieder zijn blaadje(s) in het vuur.
We bleven bewust kijken.
Tot ze verschrompelden,
opkrulden,
verdwenen. Tot alles losgelaten was.
Knetterend.
De warmte van het vuur.
De geur van laurier.
Daarna volgde het thema dankbaarheid.
Wat had ons gedragen het afgelopen jaar?
Waar waren we dankbaar voor?
Wat mocht mee het nieuwe jaar in?
Wat omarmden we en droegen we dicht bij ons hart?
Met suiker bliezen we voorzichtig onze dankbaarheid het vuur in.
En wanneer de korrels het vuur raakten en wegsmolten,
werd wat geweest was
deel van de warme gloed.
Alsof het nog even tot leven kwam
en ons extra mocht verwarmen.
En dan… als laatste… de intentie.
De richting.
Wat gun je jezelf voor het komende jaar?
Wat wens je jezelf toe?
Niet in termen van veel geld of groot succes,
maar in hoe je wil leven.
Wat je écht belangrijk vindt.
Die woorden schreven we neer.
Iedereen voor zich.
Op briefjes die we in een gepersonaliseerde envelop stopten,
ouderwets verzegeld
met kaarsvet en een stempel.
Om volgend jaar opnieuw te openen.
En mee te nemen
in het ritueel van dan.
En om deze intenties in beweging te zetten,
bliezen we kaneel in het vuur.
Zachte wolkjes die het vuur extra deden knetteren,
net zoals onze intenties
hun weg zullen vinden in het nieuwe jaar.
Wat een zalig gezinsmoment.
Koude neuzen.
Warme handen.
Glinsterende ogen.
Een jaar dat mag losgelaten worden.
In dankbaarheid.
Met een open blik naar wat komt.
De tijd kunnen we niet tegenhouden.
Die tikt onverbiddelijk verder.
Maar we kunnen haar wél bewonen.
Door stil te staan.
Door te herinneren.
Door bewust te kiezen wat we meenemen en wat we zachtjes loslaten.
Rituelen helpen ons daarbij.
Door te omarmen.
Te beleven.
In te kleuren met warmte en verbondenheid.
En dat zijn keuzes.
Een leven lang.